Welkom » Lieve Mark

Lieve Mark,

Hier vind je alle brieven die Marjet schrijft aan Mark Rutte. Wil je ons laten weten wat je ervan vindt? Heel graag! Mail ons dan.

Functieomschrijving voor een ouder

Lieve Mark,

Wij ouders maken het elkaar, en daarmee vooral onszelf, niet makkelijk. We moeten de liefste, leukste gezelligste ouders zijn, moeten aan de laatste opvoedeisen voldoen en houden elkander nauwlettend in het oog. Als je dit namelijk niet doet, krijg je kinderen met trauma's, voer voor psychologen, volledig losgeslagen, hangjeugd, brutaal, onaangepast en mag je ze later opzoeken in het gevang.

De rest van de wereld maakt gretig gebruik van deze onzekerheid en dwang naar perfectie. De 3P's, cursussen bij de vleet, Gordon, praatgroepjes, intervisie, Centrum voor Jeugd en Gezin, kinderpraktijken, opvoedkundige spelletjes, rijen vol tijdschriften met alle mogelijke tips en trucs, handboeken voor ouders, boekenschappen vol, een keur aan televisieprogramma's over hoe je het wel zou moeten doen, en natuurlijk, niet te vergeten een rij aan vriendinnen die het allemaal hebben meegemaakt en je fijntjes waarschuwen dat het nog veel erger wordt.

Samengevat krijg je een keurslijf voor de allerbeste ouder;

Met stip op 1; Praat met je kind. Zak door je knieen zodat je op ooghoogte komt met je lieftallig kroost. Leg hem uit volgens een exact te volgen stappenplan dat je het niet waardeert dat zoonlief van anderhalf een muurtekening heeft gemaakt op je net gespoten muren. Leg uit wat het met jou doet en verzoek hem op vriendelijke toon het niet nog een keer te doen. Geef hem vervolgens een zoen en een knuffel, anders zet je je relatie met hem op lange termijn op het spel. Uiteraard moet je zijn artistieke uitspatting niet vergeten de lucht in te prijzen. Mocht je dit overslaan, dan kan je zijn culturele opvoeding en mogelijke bijbehorende carriere gelijk de prullenbak in gooien.

Op nummer twee; Laat je kind zich op zijn eigen tempo ontwikkelen. Dit begint bij borstvoeding op verzoek. Dit is ook voor meerlingen het geval, noodzakelijk zelfs. Maar ook op al wat oudere leeftijd. Als je kind slechts pannenkoeken eet, gun hem dat. Wanneer ze klaar zijn voor ander culinaire uitspattingen dan geven ze het zelf aan. Wil je kind alleen bij jullie in bed slapen, dan zoekt het nog de geborgenheid van de ouder. Maak je er vooral niet druk over, maar geniet ervan.  Een goed sexleven is van latere zorg. Ook snoepjes, limonade en koekjes mogen de gehele dag door. En als je kind niet wil tandenpoetsen, vooral niet dwingen want dan zou het best wel eens allergisch kunnen zijn voor tandpasta. idem dito voor haren wassen en shampoo. Alles zodat je kind zich vermaakt en zich kan ontwikkelen. Grenzen geven zijn hierbij, nodeloos om te zeggen, overbodig. Structuur en ritme idem. Een kind ontwikkelt zich op zijn eigen tempo en manier. Het wordt vast een lief en sociaal mens.

Op plek nummer drie, maar minstens zo belangrijk. Stimuleer je kind te streven naar het beste van zijn mogelijkheden en het liefst verder dan dat. Rijd af en aan naar sportclubs, zang-, dans- en tekenles. Het is van groot belang je kind te stimuleren. Dus als je kind wilt dat je springt als een kangoeroe, dan is hij nu al internationaal en cultureel georienteerd. Je gaat hem dat natuurlijk niet onthouden. Je vraagt hem gelijk hoe vaak en hoe hoog om dit gedrag en interesse te voeden. Misschien wordt hij wel wereldreiziger. En dan wil je het niet op je geweten hebben dat jij die ene keer niet als kangoeroe gesprongen hebt.

Wees niet bang om te overdrijven. Bij kinderen en hun opvoeding is dit statistisch onmogelijk. Uit onderzoeken is gebleken dat kinderen het best varen bij de aandacht van hun ouders. En als dat betekent dat jij alles moet geven om ervoor te zorgen dat je een blij, vrolijk en lief mens op de wereld zet, dan zij dat zo. Dus overdrijven met cadeau's, liefde, aandacht en activiteiten is eerder goed dan slecht.

Maar boven alles; Word nooit boos! Verhef nimmer je stem! Raak je kind nooit te hard aan! Verlies nooit je geduld! Zelfs niet als ze met watervaste stift een tekening op je parket gemaakt hebben.  De tere kinderzieltjes, de nieuwetijds kinderen en hooggevoelige kinderen zullen voor hun leven geschaad zijn. Het heeft onweerlegbare traumatische effecten op je kind. Dan had je net zo goed geen kinderen kunnen nemen.


Ik geloof niet dat mijn moeder met dit soort dingen bezig was toen ze ons opvoedde.

Veel liefs,
Marjet

(10 januari)

 

De Tweede Kamer is er niets bij!

Lieve Mark,

De vakantie zit erop. De feestdagen zijn weer achter de rug. En we kunnen weer met frisse zin beginnen aan een nieuw jaar.

Het is maandagochtend, de zon komt langzaam op, de kinderen zijn weer naar school en naar dit moment heb ik al 2 weken uitgekeken: Ik ben alleen thuis en ik mag weer aan het werk. Nee, ik ben er niet om weer die discussie over kinderen, thuisblijfmoeders vs werkende moeders op te starten. Dat stadium ben ik al lang voorbij. Iedereen moet lekker doen waar hij zelf zin in heeft. Maar ik weet weer, na twee weken met de kinderen thuis te zijn geweest, dat ik het heerlijk vind om te werken. (En daar komt ie;) Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op mijn kinderen. Maar ik ben vooral dol op ze omdat ik ook zonder ze kan. En dat zelfs nodig heb.

Ik keek er erg naar uit om twee weken lekker samen te puzzelen, boekjes te lezen, ze te leren strikken, fietsen, koken, knutselen en wat al niet zij. Dus op vrijdagmiddag 23 december was ik er klaar voor. 'Mam, mag Soffie mee? En Maarten ook?' 'Tuurlijk.....' Voordat ik het wist had ik vier kinderen mee naar huis en was mijn huis in een mum van tijd omgetoverd in een zwembad! Helaas maak ik geen grapjes. Een kind van mij had bedacht om met pannetjes water uit haar keukentje de gehele zolderverdieping blank te zetten. Ze hebben zich logischerwijs ontdaan van hun kleding wat zeep erbij gedaan want dat zou het plezier verhogen, aldus 4 5-jarige kinderen.

En als je denkt dat dat het was, dan heb je het helaas mis. Want toen ik zei dat ze het zelf mochten opruimen begonnen ze heel hard te lachen. Vond 1 van de moeders het nodig om te vragen waar ik was op het moment van afspelen. En hebben de kinderen tijdens hun zwempartijtje bedacht een aantal van mijn spullen, jeugdherinneringen die nog zeer hoog en droog stonden, te gebruiken als badspeelgoed.

Aangezien dit de voorbode was voor de rest van de vakantie, kan jij je voorstellen dat ik wel weer zin heb om te gaan werken.

Veel liefs,

Marjet

(9 januari)

Ik heb wel met u te doen....

Lieve Marja (mag ik Marja zeggen?)

Ik heb wel met u te doen. U lanceert afgelopen week op zich een paar hele goede punten, maar u krijgt alle werkende moeders van Nederland over zich heen. En dat lijkt me bepaald geen pretje. Ik weet uit ervaring dat vrouwen heel gemeen spelen. Neem mannen, die geven elkaar een tik en gaan een biertje drinken. Maar wij vrouwen werpen ons op je, trekken je haren eruit, spugen, bijten en krabben. En dan zijn we pas net begonnen. Het is nu ook best gek dat de moeders over elkaar heen vallen, en de mannen hoor je niet. Schreeuwen wij moeders te hard? Of moeten wij die mannen een schop geven zodat ze ook gaan roepen? Enfin, ik heb wel met u te doen. Leeft u nog een beetje? De truc is te blijven ademen halen he. Stil zitten als je geschoren wordt.

Kijk, mooi wat u gedaan heeft is het niet. De boodschap om te kiezen voor je kinderen in plaats van je werk gaat tegen alle feministische bewegingen en successen in van de afgelopen eeuw. U stuurt ons vrouwen weer terug naar het aanrecht. En dat terwijl we net uit de keuken zijn, onze jas aan hebben en op het punt staan om naar buiten te gaan. Jarenlang is hiervoor gestreden en u weet dit in enkele opmerkingen weer teniet te doen. En u gaat zelfs verder. U vindt dat ik een contract moet tekenen om mijn activiteiten op school en betrokkenheid rechtsgeldig vast te leggen. En als ik dat nou niet doe, is mijn kind dan de dupe? Wordt het dan van school gestuurd? Wordt het door de juf in de hoek gezet? Mijn handtekening krijgt u niet hoor, doodeng vind ik het. Straks krijg  ik nog een rapport voor mijn ouderbetrokkenheid.

Maar dat is pas het begin. Wat mij geheel onduidelijk is, is de tegenstrijdigheid; Minister Kamp wil dat ik meer ga werken. Dat ik ambitieus naar de top schiet voor de vergrijzing en de economie, zodat wij de generatie na ons niet opzadelen met een enorme schuld, maar ook in mijn eigen persoonlijke ontwikkeling. Oke, hij doet er alles aan met zijn bezuinigingen kinderopvang om me dit onmogelijk te maken, maar het is al jaren de boodschap. En wat doet u? U zegt dat ik moet kiezen. 'Mijn kind is geen projectje. Ik moet voorlezen, luizenpluizen, naar de ouderavond, met mijn kind huiswerk maken.... En als ik dan minder moet werken, zo zij het maar.' U vergeet terloops dat volgens het SCP gezinsrapport van maart 2011 ouders nu twee keer zoveel tijd met hun kind doorbrengen dan in de jaren '80. En dat terwijl de arbeidsparticipatie enorm gestegen is. Iets om trots op te zijn zou ik zeggen! We brengen meer tijd met onze kinderen door en werken meer. Het nadeel is dat je meer moet balanceren, maar daar zijn werkende ouders van tegenwoordig een kei in. Nog iets om trots op te zijn. Dus uw boodschap mist zijn doel. De bal lag op de stip, laatste minuut en u schiet meters naast het doel.

Maar ik kom u redden. Ouders en scholen zijn samen verantwoordelijk voor een goede opleiding en opvoeding van de kinderen. Dat lijkt me de basis. Samen kijken hoe we het beste uit een kind kunnen halen en het meeste mee te geven voor een goede toekomst. Ik denk dat we ons daar allemaal in kunnen vinden. En hoe iedereen dat doet en hoe scholen dat met ouders oppakken, daar moeten we over in gesprek gaan met elkaar. Ik denk dat u dat wilde zeggen. Daar kan ik me in vinden.

Veel ouders doen dit al. En ik ben het met u eens dat het in sommige gevallen beter kan. Daar moeten we wat aan doen. Maar ik denk niet dat u voor mij wilt bepalen hoe ik mijn werk en kinderen inricht. Toch? Anders moeten we namelijk nog even verder praten.

Maar 1 ding blijft nog open staan voor mij; Hoe kan het zijn dat u zulke grove bezuinigingen wilt doorvoeren? Want dit wordt volgens mij wordt dit nu volledig over het hoofd gezien. Hoe kunnen we nu samen zorgen voor een goede educatie en opvoeding zonder financiele middelen? Hoe moet een juf normen en waarden bijbrengen als ze slechts 3 minuten per dag per kind heeft in een klas zonder speciale leerlingen? Kunt u mij dit uitleggen? U zegt dat scholen en ouders het samen moeten waarmaken, maar dat kan niet zonder uw potje geld. Want dit kan ik niet voor u goed praten.

Veel liefs,

Marjet

1 december

 

Waarom het niet werkt!

Lieve Mark,

Dank je wel voor je brief. Ik ben blij dat je mijn Family Survival Planner in goede orde hebt ontvangen. Ik weet niet of hij jou nu echt zal helpen, maar misschien wel je secretaresse. En juist voor haar is het misschien wel fijn om werken en zorgen makkelijker gecombineerd te krijgen. Het dagelijks balanceren is voor iedere werkende ouder een uitdaging. In het spitsuur van je leven waarbij je je carriere aan het bouwen bent, je kinderen krijgt, je eigen huis hebt, je ouders misschien wel moet gaan verzorgen, je moet sporten voor je gezondheid en nog je vrienden wilt zien, is balanceren het sleutelwoord.

Jij erkent dit probleem ook in jouw brief. Je schrijft dat het kabinet mensen in staat wil stellen een goede balans te vinden tussen betaald werk, zorgtaken, vrijwilligerswerk, scholing en vrije tijd. 'Een werkelijke verhoging van de arbeidsparticipatie kan alleen worden bereikt als er genoeg mogelijkheden zijn om werk op flexibele wijze te combineren met andere activiteiten.' Ik ben het roerend met je eens Mark. Laten we de van 9-tot-5-mentaliteit overboord gooien. Laten we de stringente Arbo-regels voor thuiswerkplekken erachteraan gooien. Zo zijn er heel veel oplossingen om werken en zorgen te beter te combineren. Mark, we gaan de goede kant op, zou je zeggen.

Maar het spijt me, want dat is nog niet helemaal waar. Kijk we zijn het eens dat er bezuinigd moet worden. We zijn het eens dat het makkelijker moet. Maar waarom maak je het dan aan de andere kant toch zoveel moeilijker?

Ik neem even het voorbeeld 140%-regeling. Ouders krijgen vanaf 1 januari 2012 140% van de gewerkte uren uitbetaald in de kinderopvangtoeslag. Stel je werkt van 9 tot 5 (wat we zojuist het raam uit hebben gegooid), je kinderen gaan van 8 tot 18 naar de kinderopvang, maar je betaalt van 7.30 tot 19.00 uur. Je krijgt dus 11 uur terug van de Belastingdienst, maar betaalt voor 11.30 uur. Dat is dus een half uur per dag. Nu is dat nog niet zo vreselijk. Maar stel je werkt maar 6 uur per dag omdat je nu eenmaal zo'n contract hebt, dan betaal je ineens vijfeneenhalf uur per dag zelf. Dat tikt lekker aan Mark.

Nog een voorbeeld; Als ZZP-er ligt de bewijslast van je uren bij deze 140%-regeling bij de ZZP-er. Volgens Minister Kamp moeten ZZP-ers nu al een urenadministratie bijhouden. Maar een grote groep zelfstandigen (201.900 mensen in 2007) hoeft helemaal nog geen urenadministratie bij te houden omdat ze minder dan een x-aantal uren werkzaam zijn. Met deze bezuiniging zullen deze zelfstandigen dus toch een uitgebreide administratie moeten optuigen. Zelfs zo dat je met een telefoonrekening moet aantonen dat je een uur lang telefonische acquisitie hebt gedaan. En Mark, ik hoef jou niet te vertellen dat dat niet heel erg bevorderlijk is om als ZZP-er (toch een perfecte manier om zorg en werk te combineren) aan de slag te gaan.

Dan nog eentje; Je krijgt vanaf 2012 na ontslag 3 maanden de tijd om een nieuwe baan te vinden. Zo niet, dan krijg je geen kinderopvangtoeslag meer. Ten eerste zit je vast aan een contract met de kinderopvangorganisatie met meestal een opzegtermijn van 2 maanden. En als je dan opzegt, ben je je plek kwijt. En ook al worden de wachtlijsten minder, ze zijn er nog steeds, dus je weet nooit of je weer plek hebt als je weer een baan hebt gevonden. Zwart- wit; als je weer een baan hebt, heb je geen opvang meer en kan je niet werken. Niet het beste voorbeeld om werk en gezin makkelijker te combineren.

Ook was ons beloofd dat er naar werkende ouders gecommuniceerd zou worden hoeveel ze zouden gaan betalen en hoe alle regelingen eruit zouden zien. De communicatie tot nu toe is behoorlijk schamel, Mark. Veel ouders weten niet waar ze aan toe zijn. En juist weten waar je aan toe bent is essentieel bij het balanceren.

En weet je wat Mark, het is niet helemaal eerlijk en zelfs onlogisch om in 2005 af te spreken dat ieder een derde van de rekening betaald. Werkgevers, overheid en ouders. Die verhouding was scheef en dus moet hij aangepast worden. A la. Maar om dan te zeggen dat werkgevers ook meer moeten betalen om ze vervolgens op een ander vlak weer tegemoet te komen, waardoor ze helemaal niet meer gaan betalen, is toch gewoon weg stom. Dan betaal je zelf nog steeds het meest Mark.

Helaas Mark, we zijn het dus nog niet helemaal met elkaar eens. Ik hoop dat jouw secretaresse het beter voor elkaar heeft.

Veel liefs,

Marjet

(14 november)

De messen zijn geslepen

Lieve Mark,

Zoals op alle scholen heeft onze school ook budgettaire uitdagingen. Ik heb je al wel eens voorgerekend dat een juf gemiddeld per dag 3 minuten per kind heeft en dan ga je uit van een klas waar geen speciaal onderwijs geboden hoeft te worden. Dat is niet bijster veel, he Mark. Dat moet je met me eens zijn. Maar omdat onze school ook kampt met budgettaire uitdagingen moet er bezuinigd worden. En dus moeten de juffen en meesters ook schoonmaken en gymles geven. Of dat een goede ontwikkeling is laat ik gemakshalve even achterwege.

Even terug naar onze school; De bezuinigingen worden aangekondigd en tijdens de ALV lopen de spanningen al snel op. Normaal zulke leuke ouders transformeren zich in ware monsters. Deze ouders, laten we ze Transformers noemen, zijn de ergste van ons soort. Ze helpen je bij het opzetten, maar als het puntje bij paaltje komt haken ze je pootje. De messen zijn altijd geslepen en worden direct op de keel gezet over iets futiels als een agendapunt. Normen en waarden worden overboord gesodemieterd onder het mom dat het in het belang van onze kinderen is. Wie het hardst schreeuwt lijkt het meeste stemrecht te hebben. Maar vooral de neerbuigende toon zorgt voor het schaamrood op mijn kaken. Echt Mark, de Tweede Kamer is er niets bij.

En daar ben ik toch wel van geschrokken. Je mag kritisch zijn en dat je de verantwoordelijke aan de tand wilt voelen, is terecht. Dat moet ook. Maar dan wel met respect. We hebben allemaal hetzelfde doel, namelijk dat onze kinderen goed onderwijs krijgen en een plezierige schooltijd hebben. Ik vraag me echt af, als er weer een dame dwars door de voorzitter heen begint te schreeuwen, wat er later van haar kinderen moet komen. Als zij zulke respectloze, neerbuigende voorbeelden hebben, wat kunnen we dan van hun verwachten.

Laten we nou eens met elkaar de handen ineen slaan en van onze scholen de beste scholen van de wereld maken. Ik weet dat ik ambitieus ben, maar op school ligt de basis voor de rest van je leven. Hier word je gevormd, leer je vrienden maken, leer je vallen en weer opstaan, je leert de basisvaardigheden waar je tot je dood van profiteren mag. En laten wij ouders daar nou eens mee beginnen. Laten we niet zeuren over wat je allemaal wel niet voor school moet doen. Draai het om; Oke, je werkt, maar wat kan je voor de school betekenen? Zet je eigen expertise bijvoorbeeld in op school. Je werkt waarschijnlijk meer dan in je contract staat, dus dan kan je ook wel eens twee uurtjes later komen. Dan heb je ook nog eens de file mogen missen, je kind super trots gemaakt en ook nog eens de juf een plezier gedaan. En als klap op de vuurpijl heb je niet alleen je eigen kind geholpen maar een klas vol kinderen. Je hebt mijn kinderen ook nog geholpen en wie weet worden die wel minister- president. Daar heb jij aan mee geholpen! Klop jezelf een keer extra op de schouder en ga met een grote glimlach naar je werk. En het hoeft echt niet elke week, want als we dit allemaal doen, maken vele handen licht werk!

Dus ik wil graag een groot applaus voor alle ouders die wat op school doen. Een applaus voor degene die zich inzetten om de school een nog fijnere plek te maken. Een wave voor het Bestuur die zich avond aan avond inzet om de budgettaire problemen op te lossen. Een hulde voor alle verkeersbrigadiers die alle kinderen helpen met oversteken. Een diepe buiging voor alle voorleesouders, taalvaders en computermoeders die onze kinderen helpen met het leren basale vaardigheden om groots te worden. Een diep respect voor al die luizenpluisers omdat ik al kriebel krijg bij de gedachte. Een huldiging voor alle ouders die meegaan op kamp, uitjes begeleiden, pleindienst draaien en zo zorgdragen voor de veiligheid van onze kinderen. Een medaille voor alle ouders die evenementen organiseren om het nog leuker te maken op school. Laten we elkaar dus eens complimenteren! Het maakt het zoveel leuker dan al dat gezeur.

Veel liefs,

Marjet

(27 oktober)

 

Snap jij het nog?

Lieve Mark,

Ik snap het namelijk niet meer. Ik snap niet meer wat wie nu wil en hoe ik dat moet doen. Ik geef je een voorbeeld.

Afgelopen week wilde ik mijn kinderen inschrijven voor hockey, want volgens de schoolarts moet je kind zoveel uur na schooltijd bewegen. En of je het gelooft of niet, zelfs daar zijn wachtlijsten voor. Maar om eventueel toegelaten te worden moet je op het inschrijfformulier ook aangeven wat je van plan bent te gaan doen op de club. En als je eenmaal op verzenden drukt ben je de sjaak want dan heb je je hier al toe verplicht en is er geen ontkomen meer aan. Dus naast werk, huishouden, school en fungeren als de goedkoopste taxi-chauffeur van Nederland, moet je dus fluiten, coachen, in het bestuur of evenementencommissie van een sportvereniging zodat jou dierbaarste bezit op aarde kan voetballen. En daarom vul je maar in dat je best wilt trainen. Je moet toch al rijden, dus waarom niet.

Maar dat is nog niet alles. Want zo heeft de school je hulp ook drastisch nodig. Natuurlijk zijn er al veel bekende vrijetijdsberoepen op school. Met stip op 1 natuurlijk de luizenmoeder. Al snel gevolgd door de voorleesouder (maar liefst 1x in de twee weken), verkeersbrigadiers en pleindienst. Maar ook hier is een bestuur met een evenementencommissie. En omdat er bezuinigd wordt op het onderwijs en de inkomsten dalen, moeten we er ook aan geloven om ingeschakeld te worden als tuinier en klusjesman. En omdat we allemaal het beste onderwijs willen voor ons kind, schrijven we dit uiteraard in onze agenda erbij.

En daar zit de crux. Ik wil werken omdat ik het leuk vind. Jij wilt dat alle ouders werken omdat dat goed is voor de economie. Ik wil dat mijn kinderen een fijne schooltijd hebben op een goede school. School wil dat je dingen op school doet in het belang van het onderwijs. Ik wil dat mijn kinderen bewegen. in ruil willen sportclubs dat je langs de lijn staat om te coachen. Maar aan die lijn mag je weer niet je werk mee nemen volgens de laatste reclame van Sire.

Maar om het nog moeilijker te maken zijn er naast deze spagaat ook nog (voornamelijk vrouwelijke journalisten) die vinden dat ze een mening over ons mogen hebben en deze breeduit mogen, nee zelfs, moeten verkondigen. De Elma Drayers van deze wereld die vinden dat wij niet afhankelijk mogen zijn van onze man. Nee, dat mogen we ook niet zijn. Maar laat me in vredesnaam met rust. Van de schoolarts moet mijn kind sporten en dat kan alleen als ik of mijn man aan de zijlijn positieve aanmoedigingen geef en dat kan alleen als ik niet fulltime werk. Maar dat regel ik met mijn man aan onze keukentafel. En het spijt me om te zeggen, maar dan denk ik niet terug aan Ebru die mij een luie donder noemt of Elma die zegt dat ik een verwende prinses ben.

Ik doe mijn best om alles te combineren. Ik heb een overvolle agenda. Ik fiets vele kilometers om ieder kind op desbetreffende locatie af te leveren, want dan hoef ik zelf niet meer te sporten. Ik heb aan mijn financiele situatie gedacht en geregeld voor het geval mijn man en ik uit elkaar gaan. Ik werk meer dan ik voorheen deed. En ik doe alles met heel veel plezier en ga 's avonds voldaan naar bed. Maar ik word wel wat moe van iedereen die overal maar wat van vindt. Dus als zij ophouden, snap ik het weer.

Veel liefs,

Marjet

(24 oktober) 

 

Ik ben niet boos...

Lieve Mark,

Ik ben niet boos hoor, maar ik snap er alleen niet veel van. Van de Haagse politiek. Afgelopen week heb ik veel tijd en aandacht gestoken om nog wat te doen aan de bezuinigingen kinderopvang en alle kindregelingen. Dat er bezuinigd moet worden, daar zijn we het allemaal wel over eens. Maar de manier waarop klopt gewoon niet. Dus heb ik afgelopen week drie dagen lang televisie gekeken en de Algemeen Politieke Beschouwingen gevolgd. En heb ik twee dagen gewerkt aan de voorbereidingen voor een algemeen overleg van de vaste kamercommissie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid met de minister. Ik heb mijn agenda vrijgehouden voor het debat. En uiteindelijk allemaal voor niets. En daar wil ik het toch even met je over hebben.

Allereerst de beschouwingen. Het was best vermakelijk hoor om de politiek op zijn best (of slechts) te zien. Ik moet ook echt zeggen dat ik vond dat je het goed deed. Je geeft duidelijk antwoord zonder poespas. Dat siert je. Het is verfrissend. Ik heb er ook veel van geleerd. Dus toen het puntje bij paaltje kwam, de moties waren ingediend en jij antwoord mocht geven, zat ik er klaar voor. Drie dagen lange spanning, Politiek 24 gevonden op televisie, 22.30 uur op de klok, opgeschreven om welke moties het ging. Om je vervolgens 20 keer te horen zeggen; 'Die motie ontraad ik. Of deze motie ontraad ik ten sterkste.' Niets van 'U heeft gelijk, mevrouw Sap.' Of Meneer Pechtold, ik snap het, we doen het niet!'

Ik snapte er niets van. Zo gemakkelijk kom je er toch niet vanaf. Maar ik kreeg nieuwe hoop toen de verslaggever zei dat er na de pauze verder vergaderd zou worden en dat het nog wel een latertje zou worden. Ik ren naar de keuken voor een nieuwe kop thee, kijk even snel bij de kinderen en ren terug. En wat zie ik; Je bent handjes aan het schudden. Ik denk nog; 'Misschien is dit een herhaling van vorig jaar'. Maar uit die droom word ik al snel geholpen omdat Ferry Mingelen zegt, dat het voor het eerst in de geschiedenis is dat het debat zo vroeg is afgelopen. Ik snap er niets van. Het is te laat om iemand te bellen. Ik kijk op twitter, ook niets. Misschien facebook, maar die gedachte verwerp ik gelijk.Op facebook doen we niet aan politiek. En nu? Ik zap nog wat rond in de hoop iets te vinden, maar niets gaat in op het vervolg. Alles over 'Doe eens normaal'. Enigszins ontmoedigd en teleurgesteld ga ik maar naar bed met het vaste voornemen om vrijdagochtend in de telefoon te klimmen en eens even wat te gaan bellen.

Zo gezegd zo gedaan. Maar het antwoord is niet bevredigend. Volgende week wordt er eventueel verder gekeken naar de moties afhankelijk van de motie, maar wanneer daar kwam ik niet achter.

En dan zou je denken dat ik het op zou geven, maar niets is minder waar. Ik hield moed, want er stond voor woensdag een overleg met de minister van Sociale Zaken gepland over de bezuinigingen kinderopvang. Daar zou dan toch iets veranderd gaan worden in het voordeel van de werkende ouder en het kind. Ik had al veel voorbereidingen getroffen en reacties van werkende ouders verzameld. Het was alleen nog zaak die samen te voegen en een gedetailleerde reactie te geven op het vorige overleg met uitleg waarom maatregelen zoals de 140%-regeling slecht is voor ZZP-ers. Een indrukwekkende 7 kantjes was het resultaat. Nog even overleg gepleegd met mijn achterban. Is dit wat we willen zeggen? Is het teveel? Nee, oke versturen maar. Kamerleden nog nagebeld, getwittert en geschreven. Alles in kannen en kruiken. Mijn agenda voor woensdag was zo geregeld dat ik het debat vanuit huis kon volgen. Ik ben er klaar voor. We zijn een democratie, ik verwachtte niet dat de bezuiniging van tafel zou gaan, maar wel dat bijvoorbeeld ZZP-ers tegemoet zouden worden gekomen en dat de minister zijn beloftes nakwam.

Het is dinsdagmiddag. Ik wist dat er nu ook een overleg zou zijn met de minister. Dus ik zoek tussen de bedrijven van mijn huishouden door, op twitter naar reacties. Lees ik per ongeluk iets over dat het overleg van woensdag is afgelast. Ik ga op onderzoek uit. Het kan toch niet waar zijn. Maar het wordt in de Twitter-tijdslijn al snel bevestigd. Omdat het CDA vond dat het een herhaling van zetten zou zijn en ze wachten liever een brief van de minister over marktwerking af. PVV steunt het voorstel en klaar was Klara. En bij overmaat van ramp is het overleg tot nader orde uitgesteld. Wanneer en of het nog wordt gevoerd, is nog maar de vraag.

Mijn verwachtingen spatten uiteen. Ik had hoop dat er toch nog iets veranderd zou worden. Ik had vertrouwen dat de politiek zou denken aan het kind en het werkende ouders een klein beetje tegemoet zou komen. Ik heb veel tijd en energie gestoken in een spelletje dat ik niet begrijp. Ik heb de spelregels gevolgd en toch verloren.... Ik ben niet boos. Ik ben teleurgesteld.

En dat was mijn week, Mark. Ik als hoog-opgeleide jonge vrouw, met redelijk wat verstand en nuchterheid op zak, was het toch wel even kwijt. Hoe moet je als burger en inwoner van zo'n mooi land als Nederland nu nog iets snappen van wat jullie doen in Den Haag als de spelregels niet duidelijk zijn of veranderd worden waar je bij staat? Hoe kan je dan als burger iets veranderen?

Ik hoop dat jij het me uit kan leggen, Mark. Het zou wel schelen.

Veel liefs,

Marjet

(29 septmber)

 

Je hebt niets te klagen!

Lieve Mark,

Het spijt me. Het is echt te lang geleden dat ik iets van me heb laten horen. Ik was feitelijk even met reces. Net als jij. Oke, het is niet helemaal een eerlijk vergelijk. Jij bestuurt een land met 16 miljoen mensen, ik een huishouden van 4. Maar toch, zo af en toe moet je er even tussenuit. Al was het voor je eigen gezondheid.

Maar laten we voor de lol onze werelden eens naast elkaar leggen. Gewoon voor de grap.
Tegen 16 miljoen mensen kan ik niet op. Dat geef ik toe. Maar goed, ik heb ook een portemonnee en doordat jij dingen beslist kan ik minder met die portemonnee doen. Dus zal ik ook moeten bezuinigen. Nee, ik weet het geen 18 miljard. Maar toch, ook ik moet lastige beslissingen nemen.

Ik moet nadenken over wat het beste is voor mijn kinderen, net als jij voor de inwoners van Nederland en daarbuiten. Spruitjes of friet? Lastige vragen hoor. Dat brengt ons gelijk bij lastige vragen. Jij moet ze voor de Tweede Kamer beantwoorden, 150 personen sterk. Ik voor 2 vijfjarige met een wilde fantasieen een zeer gezonde nieuwsgierigheid. Zo zag ik jou van de week een speech geven bij de herdenking van 11 september. Terwijl ik aan mijn dochter moest uitleggen wat dat was op televisie en waarom al die mensen zo hard gilden. En vervolgens waarom die "Ben Laden" dat dan had gedaan. En laatst nog; Wie is Jezus? Leg jij dat maar eens uit terwijl je boodschappen aan het doen bent.

Overvolle agenda's is een bekend probleem bij beiden, denk ik. De jouwe is gevuld met ministerraden en hoogwaardigheidsbekleders. De mijne met balletles, partijtjes en pleindienst op school.

Maar laten we eerlijk zijn; Jij kan de hele nacht doorslapen en word niet gewekt om 6 uur 's ochtends door een vieze luier in je gezicht onder het mom van; mam ik heb maar 1 plas gedaan vannacht! Je hebt geen last van andere moeders en de schoolpleinmaffia. Oke, je moet je verantwoorden aan de Tweede Kamer, maar dat zijn tenminste fatsoenlijke mensen. Je hoeft niemand te leren netjes met mes en vork te eten en het resultaat erna op te hoeven ruimen. Dat is niet nodig op staatsbanketten. Je hebt nog nooit krijsende kinderen moeten achterlaten op het kinderdagverblijf omdat jij zo nodig moest werken, dus schuldgevoelens zullen je onbekend zijn. Jij hebt geen stress van files, want wachten doen ze toch wel op je. Je bent per slot van rekening de Minister President. Ik wou dat ik het was....

Veel liefs,

Marjet

 

Je zal weinig slapen

Lieve Mark,

Het zijn zware tijden. Je zal weinig slapen. Toch als ik je nu in de Algemene Beschouwingen op televisie zie, is dat niet te zien. Mijn complimenten. Je houdt je staande. En ik vind het vervelend om je te moeten storen en je lastig te moeten vallen met mijn dingen. Mijn dingen van werkende ouders. Ik zit al 2 dagen aan de televisie gekluisterd. Vandaag is dag 3. En helaas heb ik moeten constateren dat ik tot nu toe niets heb gehoord over werkende ouders. En al helemaal niet over kinderen. Het belang van de kinderen wordt ernstig over het hoofd gezien. Ik maak me grote zorgen.

Ik begrijp, Mark, dat Europa, de schuldencrisis en de economie uitermate belangrijk zijn. Ik begrijp ook dat we moeten bezuinigen. Laten we dat voorop stellen. En kinderen zijn klein, dus zullen ze nooit boven een schuldencrisis kunnen uittorenen. Maar toch zijn ze wel onze toekmost.

Ik vond dat vroeger overigens heel raar. Ik vond het heel raar dat ik later de toekomst zou worden. En nu ben ik de toekomst en wil ik dat de toekomst van mijn kinderen goed is. Ik wil dat ze buiten kunnen spelen in het bos en op straat. Ik wil dat ze stabiel, vol zelfvertrouwen en met een rugzak vol ervaringen en kennis de wereld in kunnen stappen. En dat kan alleen maar door ervoor te zorgen dat er een visie is op het kind. Niet van hot naar her. Niet maar 3 minuten per dag per kind in een klas (en dat zonder kinderen met leerproblemen). Niet een bos waar de natuur niet meer te zien is. Maar wel de mogelijkheid om naar het theater te kunnen. Wel een sluitende kinderopvang waar naast kwaliteit ook pedagogiek hoog in het vaandel staat. En daar hoor ik je niet over Mark.

En ik Mark, wil graag dat mijn ouders goed verzorgd worden als ze het zelf niet meer kunnen. Ik wil dat mijn buurjongetje met Asperger lekker op zijn speciale school kan blijven waar hij zich veel beter thuis voelt dan bij mijn zoon in de klas. Ik wil lekker kunnen werken en mijn bijdrage leveren aan de economie en aan mezelf. Ik wil erop kunnen rekenen dat ik zo naar de tandarts kan gaan als mijn zoon zijn tand breekt op de wipkip. Ik wil gewoon een ziekenhuis kunnen binnenlopen en kunnen rekenen op de beste zorg.

In ruil wil ik best langer in de file staan, vaker met de trein of fiets gaan. Het bos aanleggen en schoffelen. Mijn buurvrouw haar hond uitlaten als ze haar been breekt. Mijn kledingkast (hij is behoorlijk) doneren aan het asielzoekerscentrum. Meer uitgeven op advies van de minister van Financien. Ik zal netjes 30 kilometer per uur rijden waar het moet, zodat kinderen weer op straat kunnen spelen (mijn beste jeugdherinnering). En ik kan de kinderen van mijn vriendin opvangen (scheelt weer in de kinderopvangtoeslag). Lijkt me een goede deal toch?

Ik hoor je vaak kuchen, Mark. Pas je goed op jezelf?

Veel liefs,

Marjet

(22 september)

 

Niets neuspeuteren

Lieve Mark,

Jij bent al lekker met reces. Onze vakantie is nog niet begonnen. En dan mag je best medelijden met ons hebben. Voor ons werkende ouders is het namelijk geen gemakkelijke tijd zo net voor de vakantie. Er is geen neuspeuteren bij! Een overzicht van de laatste schoolweken. Maar ik zeg er alvast bij dat je het mag vermenigvuldigen met het aantal kinderen dat je hebt. In mijn geval mag je alle activiteiten dus vermenigvuldigen met 2. Daar gaat ie;

Afzwemmen voor diploma A
Verjaardagsfeest voor gehele familie
Verjaardag kinderen
Eigen partijtje voor kinderen
Uitdelen op school voor juffen en kinderen
Sportdag
Afscheid van groep 2- uitje
Cadeau voor de juffen (maar liefst 4 in mijn geval)
Pannenkoeken eten op school
Schoonmaken klaslokalen
Klassenborrel
Afscheid van sportclubjes inclusief verkleedpartij
Verschillende verjaardagspartijtjes van andere kinderen

En dat naast je werk en huishouden. Niets neuspeuteren...

En als je denkt dat je er dan bent.... Wel nee, want dan moet je nog alle dingen voor de vakantie gaan regelen op je werk en voor thuis. Zonnebrandspul kopen, medicijnen niet vergeten, auto controleren, tassen inpakken, opladers telefoons, tandenborstels, camera en computer, lijstjes maken, route uitzoeken, evaluatie afspraak maken, brief nog versturen, wie verzorgt de planten? Maar bovenaan het lijstje; Waar gaan de kinderen naar toe als mijn vriend en ik tijdens de vakantie werken? 25 Vakantiedagen op je werk en 11 vakantieweken per jaar op school. Ergens gaat het mis.... Dus ook voor deze vakantie nog even opvang regelen.

Ik kan niet wachten tot het schooljaar gewoon weer begint....

Veel liefs,

Marjet

(14 juli)

 

De zin en onzin van druk zijn

Lieve Mark,

Het spijt me dat ik je al zo lang niet heb geschreven. Het is natuurlijk een onzin excuus, maar ik had het druk. Einde schooljaar, werk, zwemles en afzwemmen, verjaardagen, opvang regelen voor de zomer, sportdag van de kinderen, als taxichauffeur fungeren, oudergesprekken....

Ik had je natuurlijk best kunnen schrijven, maar dat heb ik niet gedaan. Ik heb de bal laten vallen en even laten liggen. En daar kan ik me best schuldig over voelen. Ik doe elke dag mijn best om ze heel hoog de lucht in te gooien en maar te hopen dat ik die ene bal die bijna op de grond valt nog te grijpen en meestal gaat me dat goed af. Maar zo aan het einde van het schooljaar is dat lastig.

Aan de andere kant wordt je ook wel handig met dat jongleren. Expert zelfs. Het is niet voor niets dat vrouwen twee dingen tegelijkertijd kunnen en als het moet zelfs veel meer dingen tegelijk. Ik durf het zelfs zo te stellen dat we anders geen 'werkende moeder' hadden kunnen zijn. Onmogelijk!

En gelukkig is het excuus 'Druk, Druk, Druk' alom geaccepteerd. Niemand zal er moeilijk over doen als je dat excuus opbrengt. Er wordt zelfs begrijpelijk geknikt alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Zoiets als boodschappen doen. Je kan het ook vergelijken met de vraag; 'Hoe is het?' en het standaard antwoord dat je daarop krijgt; 'Goed'. Ook volledig geaccepteerd, ook al zie je dat het niet zo is.

En natuurlijk is het druk, met kinderen, huis, 2 banen, vrienden, familie, clubjes, feestjes. Maar zo af en toe is het ook aanstelleritis. We kunnen er ook in zwelgen. Zo stellig geloven dat we het druk hebben, dat het ook echt zo druk is. En ondertussen het nog moeilijker maken door je kind op nog een clubje te zetten. En dan gaan klagen. Altijd alles willen en er dan over klagen. Ik denk dat we daar nog het allerbest in zijn, klagen. Oh ja en onszelf dan heel erg zielig vinden. We hebben namelijk nooit tijd voor onszelf en zijn altijd maar bezig met anderen.

Dus Mark, het spijt me dubbelop; ik heb het grootste excuus allertijden gebruikt en er dan ook nog even over lopen klagen. Het spijt me.

Veel liefs,
Marjet

 

Je snapt er niets van!

Lieve Minister Kamp,

Het spijt me om te zeggen, maar; U snapt er niets van. In de drukste periode van het leven waarbij je werken en zorgen probeert te combineren, is het dagelijks zoeken van de juiste balans de grootste uitdaging. Om te werken moet je als ouder als eerste zorgen dat je opvang regelt voor de kinderen. Volgens U worden de wachtlijsten al minder. Helaas nog niet in de (midden-)grote steden in het Westen, maar minder worden ze wel. Het is natuurlijk niet gek dat ze in het Westen langer zijn. Daar wonen per slot van rekening de meeste werkende ouders. De zo geprezen marktwerking en keuzevrijheid kunt u op uw buik schrijven. Het is een illusie. Als ouder specialiseer je je dus in het vinden van oplossingen. Misschien is het niet de crèche van je voorkeur, is het er niet zo schoon als je zou willen of moet je omrijden, je hebt plek. Alles in kannen en kruiken dus!

En wat doet u? U gooit weer roet in het eten. U gaat na al jaren de pineut te zijn, og verder bezuinigen op de kinderopvangtoeslag en de kindregelingen. Al jaren zijn de werkende ouders de dupe. De ene bezuiniging na de andere. Gastouders die ineens geen gastouder meer mochten zijn. Kwaliteit die niet gegarandeerd is. En nu uw laatste plannen, die werken vrijwel onmogelijk maken. En toch beweert u dat ouders niet minder gaan werken. Maar minister Kamp, gaat u dan op mijn kinderen passen als ik aan het werk ben? Want ik kan het niet meer betalen.

En toch wilt u dat vrouwen meer gaan werken voor de vergrijzing en de economie. Vrouwen moeten bovendien meer posities in de top gaan bekleden. U denkt dat vrouwen gewoon blijven werken. Maar ook dat is een illusie minister Kamp. De handen die aan het bed nodig zijn, de vrouwen in de top, uw secretaresse, ze stoppen met werken als het gehele loonstrookje rechtstreeks naar de kinderopvang overgemaakt kan worden. Uw logica ontgaat mij dus.

Ik ben het met u eens dat er bezuinigd moet worden, dat ouders hun steentje bij moeten dragen. Ik ben ook tegen fraude van het systeem. Mannen zouden meer kunnen zorgen en vrouwen meer kunnen werken. Maar dit is niet de oplossing. Ouders zijn op zoek naar flexibiliteit in werk en opvang en voor een goede prijs. Kinderen willen een degelijke basis, niet van hot naar her. Werkgevers willen dat ouders hun werk doen. De kinderopvangbranche wil ook geld verdienen. Senioren willen graag schone billen. En patienten willen iemand die ze verzorgt. Dus Minister Kamp, wat u doet, is onlogisch, onhandig en getuigt van weinig inlevingsvermogen.

Ik vraag u, als werkende ouder, namens alle werkende ouders, wilt u toch nog eens nadenken over deze bezuinigingsmaatregelen? Laten we met alle partijen de koppen bij elkaar steken en kijken hoe we het wel op kunnen lossen, want dat dit het niet is, lijkt me duidelijk!

Met vriendelijke groet,

Marjet Winsemius

 

Je doet het niet goed

Lieve Mark,

Wist je dat werkende moeders meer kans maken op een burnout dan gemiddeld? Het is niet gek. Het is eigenlijk gekker dat het niet vaker gebeurd. Bij mij gaat het de hele dag door, alles wat niet goed is bedoel ik dan. De ballen die ik heb laten vallen. Onzekerheid en schuldgevoelens weten zelfs de normaalste zaak als boodschappen te verknallen.

Ik vind het heel erg als ik van de juf hoor dat mijn kind een ander kind heeft geslagen en daar ook nog over liegt en zelfs een ander kind beschuldigt. Heb ik echt zo'n naar kind? Andere kinderen doen dat natuurlijk nooit. Alleen de mijne. Uiteraard ligt het dan aan mij. Tuurlijk weet ik rationeel wel dat het niet zo is. Maar daar neemt mijn emotionele kant geen genoegen mee. Die slaat nog een keer op die gevoelige plek; 'Je doet het niet goed.' Hoor je hem al lachen?

Ik vind het vreselijk dat die ene moeder op het schoolplein tijdens een gesprek met drie moeders haar rug naar mij toedraait en zo een gesprek met iemand anders start. Waarom? Wat heb ik gezegd? Wat heb ik fout gedaan? Ik denk na over wat ik aandoe als ik naar school ga. Zit mijn haar goed? Heb ik de juiste schoenen aan bij die broek? Misschien komt het doordat ik in het Gooi woon. Of zouden andere dat ook hebben? Vast niet.

Het feit dat ik mijn zoon zo goed en makkelijk begrijp, zorgt ervoor dat ik hem misschien wel voortrek op zijn zus. Terwijl ik dol op haar ben. Maar ja, wel oneerlijk.

Ik werk veel vanuit huis wat dus betekent dat je tijdens je werk ook wel huishoudelijke taken kan doen. En als je dat niet hebt gedaan is de toon van mijn man gelijk beschuldigend als hij zegt; 'Moeten we nog boodschappen doen?' Eerste gedachte; 'Weer niet goed gedaan'.

Op mijn werk vind ik het vreselijk om om 14 uur op te staan om naar school te gaan. Je hoort ze denken; Daar gaat ze weer. Of; Nu al? Maar ze zien niet dat ik 's avonds nog werk. Ik hoop altijd dat ze naar de tijd van verzenden kijken. Dan hoop ik weer iets goed te maken.

Ik ben niet zo trots op mezelf als ik hoor dat mijn beste vriendin een burnout heeft en ik dat helemaal niet in de gaten heb gehad. Aan mij heb je niet zoveel als vriendin.

Ik loop altijd achter mijn huishouding aan. Dagelijks ruim ik de tafel op en staan de wasmanden me in de weg. Zelfs dat lukt me niet om gewoon die wasmanden op te ruimen.

Ik probeer nu al anderhalf jaar Voor Werkende Moeders van de grond te krijgen. Maar nog weet ik niet of wat ik doe wel goed is. Ik kan er heel stoer over vertellen en weet inmiddels veel van de inhoud. Maar heeft het wel nut? Zit iemand wel op mij te wachten? Is het niet gewoon beter om ermee te stoppen en me met makkelijkere dingen bezig te houden?

Ik verafschuw mezelf als ik schreeuw of kortaf ben tegen mijn kinderen. Laatst deed eentje het terug. En dan sta ik zijn gedrag nog te bestraffen ook, terwijl ik weet dat hij mij na doet. Ik wil mijn kinderen liefde geven, een omhelzing, een kus, maar door alle ballen hoog in de lucht te moeten houden, vallen zij misschien wel als eerste.....

Tuurlijk is het allemaal onzin, maar de gedachtestroom en constante afkeuring is alom aanwezig. En dan ben ik niet eens een perfectionist.... Als jij een truckje weet om hem de kop te snoeren, houd ik me aanbevolen.

Veel liefs,

Marjet

 

Grote leugenaars zijn we!

Lieve Mark,

De dag dat je moeder wordt is de meest bijzondere dag van je leven. Wij vrouwen praten er veel en graag over. Zet een paar moeders bij elkaar en de verhalen buitelen over elkaar heen en worden met de minuut groter en erger. Maar dat is nog niet alles. Er zijn namelijk een paar rare dingen die tegelijkertijd worden geboren zodra je je kindje in je handen krijgt. En die zijn eigenlijk niet zo mooi.

Laten we beginnen bij het begin: Alle moeders beweren namelijk dat je de pijn gelijk vergeten bent zodra je je kind op je buik krijgt. Nou ik weet niet wie dat bedacht heeft, maar ik kan me de pijn echt nog heel goed herinneren. De eerste leugen is gelijk geboren als het ware. Ik vraag me nog steeds af waarom iedereen dat zegt en vooral ook blijft zeggen; 'Nee hoor, die pijn ben je echt zo vergeten.' Laten we eerlijk zijn tegenover onze zwangere lotgenoten.

Maar nee hoor, wij gaan gewoon nog verder en doen er nog een schepje bovenop. We houden ze namelijk een roze wolk voor als beloning voor al die zware maanden en die loodzware bevalling. Helaas ik kan in mijn omgeving meer moeders opnoemen die hem niet hebben gehad dan wel. Dus laten we die fabel ook uit de weg ruimen; de korte nachten, het huilen zonder dat je enig idee hebt waarom, ziekte, telkens maar eten geven..... Het is niet altijd even leuk.

Maar er is helaas nog meer. Wat we je namelijk ook niet vertellen is dat je niet alleen een kind krijgt, maar ook gratis en voor niets er grootouders bij krijgt. En als je denkt dat je ouders of schoonouders voor jou komen, dan moeten de nieuwbakken ouders gelijk uit de droom helpen. Grootouders kunnen nog net vragen hoe het met je gaat, maar voordat je adem hebt kunnen halen zijn ze al weg, aan het spelen met hun kleinkinderen. Je kan gaan zitten, want het maakt niet meer uit wat je doet.

Iedere ouder hoopt op dat ene gouden boek. Dat boek waarin staat wanneer je wat moet doen en het liefst nog met het waarom erbij. En aangezien dat er niet is bedienen we elkaar gevraagd en vooral ook ongevraagd van adviezen. Gratis en voor niets. Helaas niet altijd even welkom, maar goed bedoeld.

We zijn rare wezens, Mark. Gelukkig hebben we 1 ding wel gekregen bij de geboorte van onze kinderen; Moederdag! Wat wil je nog meer.

Veel liefs,
Marjet

 

 

• 
• 
• 
•